Nu ik in Diepenbeek verblijf, heb ik een schoenenkast. Heel leuk en praktisch, er is alleen één probleem: de kast zit al vol Zelf heb ik altijd gevonden dat ik eigenlijk niet zoveel schoenen heb, maar de kast spreekt dit toch even tegen! En stiekem zitten mijn zomerschoenen er dan nog niet eens bij

Dus hoeveel is teveel als het op schoenen aankomt? Ik vind bijvoorbeeld dat de volgende schoenen toch niet aan mijn collectie mogen ontbreken:

• Winter: lange zwarte laarzen, lange bruine laarzen, korte zwarte laarsjes, korte bruine laarsjes, platte laarzen, sneakers, donkere ballerina’s. Dit gezelschap geraakt er dus al niet in! En dan spreek ik nog niet over de nieuwe winterkleuren… Tegenwoordig zijn groene of blauwe laarzen erg in en ik ben helemaal voor! Alleen heb ik het “juiste” paar nog niet gevonden. Laarzen zijn tegenwoordig nogal duur en ik wil het er gerust aan geven, maar dan moeten ze écht naar mijn zin zijn.
• Zomer: sandaaltjes, pumps, sneakers, goedkope ballerina’s in alle mogelijke vormen en kleuren.
• Andere schoenen zoals sportschoenen, galaschoenen en werkschoenen. Gelukkig tellen mijn werkschoenen ook als gewone schoenen, maar ik kan ze enkel aandoen als ik weet dat ik binnen blijf want die mogen namelijk niet te vuil worden.

Met een schoenenkast waarvan 4 schapjes (en 3 voor Johan)voor mij zijn, kom ik bijgevolg dus niet toe. Johan zijn conclusie: “Gij hebt gewoon teveel schoenen”. Mijn conclusie: “Onze schoenenkast is niet gemaakt voor twee personen”

Woensdag ben ik met vriendinnen naar de Helaasheid der Dingen gaan kijken. De film speelt nu al een tijdje, maar we hadden blijkbaar alle vier nog geen tijd gevonden om naar de film te gaan. Dus maakten we een afspraak en woensdag zaten we om 20u in de zaal.

Mijn mening na de film kan erg kort: de film was fantastisch! De uitspraken/daden gingen er met momenten serieus over, maar het bleef grappig omdat je er stiekem toch steeds en bekend scenario in kon vinden. Natuurlijk niet zo hard uitgedrukt als op het scherm, maar toch. Ik kan de makers alleen maar zeggen dat hun doel om het typische Vlaams gezin te schetsen wel gelukt is. Natuurlijk ken ik geen enkel gezin zoals de Strobbes, maar het kwam toch ook niet over als een “ver van mijn bed” show.

Ik heb nog eens goed kunnen lachen en ga de film zeker op DVD halen als hij in de winkel ligt want dit exemplaar kan ik gerust nog 10x herbekijken!

En de titel van deze post…die kan je alleen begrijpen als je de film zelf al hebt gezien!

De trailer:

De officiele website: http://www.dehelaasheidderdingen.be/index.html

10. The world does revolve around us… we choose the coordinate system.

9. No “couple” enjoy a better “moment”.

8. We know how to handle stress and strain in a relationship.

7. We have significant figures.

6. We understand the motion of rigid bodies.

5. Projectile motion: Do we need to say more?

4. Engineers do it to specification.

3. According to Newton, if two bodies interact, their forces are equal and opposite.

2. We know it’s not the length of the vector that counts, but how you apply the force.

1. WE KNOW THE RIGHT HAND RULE!

Dat was de titel van het seminarie dat ik vandaag – in het Engels !! – heb gegeven voor het vak  ”Literatuurstudie en seminariecursus biomaterialen”. Buiten het seminarie hebben we in de loop van de voorbije weken ook enkele artikels moeten presenteren, maar dat ging dan over max. 5min per persoon. Wel iets anders als een half uur alleen dus!

De bedoeling was dat alle studenten een seminarie samenstelden over een deel uit het boek Biomateriasl Science. Ik koos dus het deel over Cardiovascular Devices uit het boek. Uit dat hoofdstuk heb ik dan besloten om mijn seminarie te houden over substitute heart valves, stents, grafts, stent grafts en pacemakers. Gezien mijn persoonlijke geschiedenis is het ergens wel voor de hand liggend dat ik dit deel eruit heb gepikt. Eigenlijk wist ik tot nu toe niet echt heel veel over mijn eigen substitute heart valve. Nu dus een pak meer! Maar zo lang enkel praten over kleppen was toch een beetje erover dus vandaar dat ik het ook over andere toepassingen heb gehad.

Tot het uur van de waarheid stond ik bijna op mijn benen te trillen. Met kleine presentaties heb ik niet zo een moeite, maar deze was toch wel de langste tot nu toe en dan ook nog eens in het Engels. Je zou voor minder zenuwen krijgen Ik kan toch nog altijd beter verhaaltjes vertellen in het Nederlands als in het Engels…

Na mijn presentatie zag ik wel dat ik het een beetje te kort had gehouden. Daar zullen de zenuwen ook wel voor iets tussen zitten want ik heb zelfs niet alles verteld wat ik te vertellen had. Daarnaast liep het toch nog behoorlijk vlot. Sommige delen waren achteraf gezien wel wat saai voor de biomedici studenten, maar vanuit mijn richting kan ik natuurlijk  ook niet weten wat zij wel of niet uitgebreid gezien hebben in hun bachelorjaren. En dat geldt eveneens omgekeerd.

Morgen komen er nog 6 andere seminaries. Ik denk dat dat nog niet min gaat zijn om altijd evengoed geconcentreerd te blijven! Want naast je eigen seminarie brengen, is het ook de bedoeling dat je actief deelneemt in de vragenronde achteraf dus luisteren moet je daarvoor toch wel een beetje

En vanaf het weekend kan de blok beginnen! Ik heb examen op vrijdag 6 november en op dinsdag 10 november. Tot nu toe zie ik dat nog wel zitten. 7 weken les is eigenlijk ook niet zo heel veel stof om te verwerken dus ik denk dat onze studietijd zeker voldoende zal zijn. Hopelijk denk ik er ook nog zo over als ik mijn eerste cursus open sla

Alleszins, vandaag doe ik lekker niets! Enkel bekomen en ontspannende/leuke dingen, nah!  :)

Mijn presentatie kan je hier terugvinden: Biomaterials and the evolution of cardiovascular devices

Sinds een paar weken mag ik op de cantus luid UHasselt roepen in plaats van mijn vier jaar durende XIOS bij het liedje “Ach Lieflijke Meisjes”. De eerste keer viel mijn frank zelf te laat en riep ik eerst nog twee keer uit volle borst de naam van mijn oude school Maar vanaf nu zal ik het niet meer vergeten!

Ondertussen zijn mijn eerste twee weken al voorbij en het gaat snel! Het leerprinicpe is absoluut niet te vergelijken met mijn vorige school en daar hou ik van. “Veranderen van spijs doet eten”, zegt men en dat klopt ook op vlak van studiemethode. In plaats van volle dagen theorie/labo op de schoolbanken, heb ik nu weinig tot geen les maar wordt dan weer wel verwacht dat je op twee avonden een Engelse presentatie van 5 min, over een onderwerp waar ik nog nooit van gehoord had, in elkaar bokst. Het was me wel gelukt en ik heb zelfs een pluim voor mijn powerpoint gekregen. Als er nu iets is wat je op de XIOS goed leert doen, dan is het een presentatie in elkaar steken. Dat moet ik ze echt wel geven! En in vergelijking met studenten van andere scholen, onderscheidt dat je op positieve manier. Gezien mijn vreselijke biologische achterstand, kan dat daar dus geen kwaad

Want ja, het is zeker niet alleen rozengeur en maneschijn. Voor het eerst in mijn leven heb ik gevoel dat ik eens écht ga moeten leren om mijn diploma te halen ;) Mijn hele vorige leven heb ik me er goed vanaf gebracht met “bijhouden en begrijpen”. Dit jaar zal dat anders zijn. Dat is natuurlijk wel vooral omwille van de (grotendeels biologische) kennis die de andere studenten in hun Bachelor hebben opgedaan en ik niet. Iets wat ik nu vooral op mezelf zal moeten bijbenen. Ik heb wel een vak “Immunologie en Genetica” waarin ik de basisbeginselen krijg, maar dat vak loopt op dit moment en ondertussen moet ik wel evengoed presenaties en semenaries voorbereiden… Nu het positieve is dat het me wel interesseert. Het menselijk lichaam heb ik altijd iets facinerends gevonden. Dat heeft voor een deel ook te maken met mijn eigen medische achtergrond. De richting die ik nu volg, kan namelijk ook mensen zoals mezelf veel positieve zaken opleveren.

Mijn eerste kwestie is mijn hartklep. Deze zal ooit vervangen moeten worden en eigenlijk wist ik hier zelf niet zoveel over. Ik heb gekozen om mijn seminarie eind oktober als onderwerp “Cardiovascular Devices” te geven en daar zit de hartklep voor een groot deel in. Best wel interessant om eens wat meer over jezelf te lezen En eigenlijk ook over mijn grootvader. Volgende maand weet ik eveneens alles over stents en pacemakers, opa!

De tweede kwestie is mijn serieus hardhorig oor. Ik blijf nog steeds bij mijn besluit dat ik mijn natuurlijk gehoor verkies boven een zichtbaar hoorapparaat. Een “on”zichtbaar hoorapparaat betekent dat het dus ook zeer klein moet zijn en eerder intern als extern zou moeten kunnen werken. Daar komt nanotechnologie zeker ook van te pas!

Zulke dingen maken dus dat ik dit eigenlijk best wel graag doe. Wat de chemie en de fysica betreft heb ik dan trouwens weer een voorsprong op de rest. En zij hebben ook Elektronica, iets wat ik om zeer logische redenen niet moet volgen  Met andere woorden steek ik, in een vergelijking met hun, eigenlijk ongeveer evenveel tijd in mijn biologie als zij in die andere vakken…

Zoals beloofd, maar wel wat later, een tekstje over het tweede deel van onze vakantie. Ik zat ondertussen al aan dag 5 en die hebben we onder andere in een vliegtuigmuseum doorgebracht. Johan wou hier graag naartoe, dus waarom ook niet. Het grootste deel van de vliegtuigen waren gevechtsexemplaren. Die zijn natuurlijk ook veel interessanter als de passagierstoestellen. In één passagiersvliegtuig mocht je binnen en daar viel me meteen iets grappigs op: de pop die de navigatie-ingenieur voorstelde, was een vrouw! In deze tijd misschien niet zo abnormaal, maar ik betwijfel die mogelijkheid toch in de jaren ‘50…

Er was ook een afdeling met oude zend- en ontvangapparatuur. Mijn conclusie was dat mijn vorige school best ook wel een museum kan oprichten Die avond hebben we gebarbequed. Aangezien we een BBQ ter beschikking hadden, vonden we dat we dit toch gedaan moesten hebben. Het was zeer geslaagd. De worstjes zijn er veel lekkerder en beter gekruid als hier.

De zesde dag deden we wat dorpjes. We begonnen in Barjac, wat vooral Johan erg interesseerde omdat hij er vroeger dichtbij op vakantie was geweest. Hij herinnerde het zich als een oud dood dorpje en stond er al enkele dagen geleden versteld van dat het nu van ver aangeduid stond. Dus gingen we zelf op onderzoek. Het was nog steeds een klein dorp, maar ze hadden het toerisme meer binnen gehaald. Je kon er bij de toeristische dienst een plannetje halen dat je de bezienswaardigheden in het dorp aangaf en uitlegde. Eigenlijk was er niet erg veel speciaals aan het dorpje om er, vanuit onze verblijfplaats bekeken, zover voor te rijden. Wat ik een beetje akelig vond, was het standbeeld op de kerk dat boenk naar beneden keek. En heel boos!

Na Barjac zijn we een beetje gaan rond toeren en kwamen we uiteindelijk aan in Les Vans. Als je er dan toch bent, kan je ook beter even uitstappen. Ik was zat trouwens al in mijn tweede honger fase en dan kan ik ook best maar snel een oplossing voor mijn honger vinden. In de derde fase wordt de honger namelijk zo erg dat ik niet meer praat en amper vooruitkom Dus we keken nog even wat rond en aten daarna een broodje in een snackbar. Het mijne was eigenlijk helemaal niet lekker, maar ik had officieel teveel honger om moeilijk te doen! Les Vans was niet bepaald een specialer dorp als wat we al gezien hadden, er was enkel een mooie torentje:

Dag zes zat er op en onze vakantie eigenlijk ook bijna! Dag 7 was onze laatste volledige dag in het mooie en aangename Frankrijk en ik stond er op dat we de archeologische opgravingen gingen bekijken van Alba-la-Romaine. Aangezien we daar verbleven zou ik het achteraf spijtig gevonden hebben dat we dat zouden overgeslagen hebben. Dus we gingen naar de opgravingen en we waren wel verbaasd van de hoeveelheid. Ze hebben daar al bijna een volledig oud centrum van de Romeinse tijd opgegraven: een theater, een tempel, een badhuis, de hoofdstraat,… Het was wel sjiek en ik vond het ook leuk dat je er “zomaar” naar kon gaan kijken. Bij ons zou je daar garantie weer geld aan kwijt zijn.

Na dit bezoek reden we door richting Viviers. Een dorpje dat onze aandacht had getrokken toen we opzoek waren naar een supermarkt. En onze interesse bleek terecht! Uiteindelijk vond ik dit dorpje nog het mooiste van allemaal. Het was goed gerestaureerd en bijgehouden. Ook waren de straten proper en de steegjes kleurijker. En het was niet leeg. Er liepen mensen, je kon er iets eten en/of drinken: ideaal!

Tegen 17u trokken we huiswaarts om onze wijn in te gaan slaan. Na vele avonden “proeven” hadden we besloten welke wijnen we wouden. Met een rekening boven de €100 kregen we er zelfs nog een cadeautje bovenop.   De dag erna besloten we om 10u gewoon huiswaarts te trekken en tegen 19u waren we helaas alweer terug van weg geweest…

Zoals elk jaar probeer ik er, samen met Johan, toch zeker een weekje tussenuit te knijpen. Er gaat gewoon niets boven een week, ver van alle gewoontes en verplichtingen! Dit jaar hadden we voor de Ardèche gekozen. Dit is een streek in Frankrijk waarin de rivier l’Ardèche stroomt en de Rhône één van de grenzen van het gebied afbakend. Onze gîte bevond zich in het dorpje Alba-la-Romaine (tussen Plateau du Coiron en Plateau des Gras). Een klein, gezellig, proper en zeer vriendelijk dorpje waar een bakker, slager en kruidenier lagen voor onze basisbehoeften. De echte supermarkt lag 5km verderop dus dat was ook nog goed te doen.

De gîte was zeker een aanrader. Gezellig, voldoende ruimte, groot terras, zwembad en proper. Het bed had wel een nadeel: de lengte was 1m90 en aan het voeteinde stond een plank die ervoor zorgde dat vooral Johan geen blijf met zijn voeten wist. Maar daarbuiten waren we heel tevreden! Er stond zelfs een fles water en appelsap voor ons koud toen we aankwamen zodat we, in die warme temperaturen, ook meteen iets fris konden drinken na zo een lange rit. Dus dat maakte dan ook weer dat ze een grote plus kregen op gastvrijheid. In totaal bezitten ze twee gîtes en deze zijn aan de achterkant van hun “domein” gelegen zodat je hun ’s avonds ook niet wakker houdt als het eens wat bont gemaakt wordt. En alleen al vanop ons terras was het uitzicht prachtig:

Op de dag van aankomst hebben we niet erg veel meer gedaan. We zijn boodschappen gaan doen zodat we iets in huis hadden voor de komende dagen, hebben iets gegeten en zijn daarna eigenlijk gewoon in slaap gevallen. Een nachtrit laat toch zijn sporen na…

De tweede dag zijn we ’s ochtends naar de markt in Alba geweest. Een klein marktje met streekproducten. Wel leuk dus. Ik kocht er geitenkaas (die me toch iets te straf was) en een bosbessentaart (zoals ze hier niet betsaat). Daarna zijn we, via de Trotter, de leukste dorpjes in de buurt gaan bezoeken. Als eerste kozen we voor Rochemaure. Klein, oud en gezllig dorpje met een kasteel bovenop de berg. In het dorpje stond een pijltje “Chateau 0,50km”. We besloten om dit pad te nemen en na 200m had ik al spijt Die 500m was goed omhoog en in volle zon niet te onderschatten. Maar toen was ik toch ook al weer te hoog om nog op te geven dus wandelden we verder. Helaas was het toen 13u30 en het kasteel ging pas terug open om 15u. We hebben dus enkel de buitenkant gezien, maar dankzij het mooie uitzicht vanop die hoogte was het de klim toch waard.

Terug beneden werd Sceautres het volgende dorpje. Dit was echt maar een scheet groot. Zelfs geen mogelijkheid om drinken te kopen en dat werd ons toch wel zwaar. We hadden namelijk niet aan eigen drinken gedacht en de zon scheen toch hard genoeg om je dorst te doen krijgen (zeker met al dat klimmen). Sceautres staat bekend voor zijn vulkanisch overblijfsel (basalt). Johan is omhoog gegaan, ik ben blijven zitten op een stoeltje dat daar wat verloren stond.

Met vreselijke dorst trokken we als laatste stop naar Mirabel. Gelukkig hadden ze daar wel al van een bar gehoord en een dure Ice Tea heeft me nog nooit zo gesmaakt! In Mirabel bevindt zich een gekke blokkenformatie. Eén blok is een rots die horizontaal over het dorp uitsteekt. De andere blok is een toren die verticaal op die rots staat. Vooral van ver wel vreemd om te zien. In dit dorpje ben ik dan nog maar eens mee naar boven geklommen waar we alweer een mooi uitzicht op de streek hadden. In de auto besloot ik dat we maar genoeg geklommen hadden voor deze week

Dag drie stond in het teken van de Gorge de l’Ardèche. Langst de Ardèche loopt een vreselijk kronkelende weg die je vanop verschillende hoogtes en laagtes zeer mooie uitzichten geeft. Stop niet zomaar langst de kant, want dat is levensgevaarlijk! Er zijn voldoende parkeerplaatsen voorzien om alle toeristen zo nu en dan eens uit de auto te laten stappen om wet foto’s te nemen. En foto’s dat er genomen werden! Dit is een exemplaartje van ons beeldmateriaal:

Na een lange rit (want je bent echt wel wat uren zoet) gingen we ook even naar Pont St. Esprit. Wat een mooie verwachting was, bleek een vies, vuil en slordig dorp. Een halfuur en we zaten alweer in de auto, huiswaarts…

De dag erna (dag 4) zijn we eerst een beetje tam gebleven. Vooral Johan was erg murf omwille van het bed en dus deden we nog enkele dutjes. Tegen 15u vond ik het welletjes en overtuigde ik hem om toch nog iets te doen die dag en naar Montélimar te gaan. Montélimar is gekend om zijn nougat en dus kochten we nougat Een reep zachte, harde en met cranberries in. Nougat van daar is niet te vergelijken met de nougat hier in de winkel. Er zitten veel meer ingrediënten in de nougat van ginder wat hem ook veel lekkerder maakt. Bijvoorbeeld pistachenoten zijn een basisingrediënt van de nougat in Montélimar en dat vind je er hier niet in terug (jammer!). Die met cranberries was zo wat frisser en toch wel lekker. ’s Avonds aten we iets in Méli Mélo, een bio-restaurantje in Montélimar met een mooi terras op de binnenkoer zodat je wel buiten kon eten, maar niet tussen de voorbijgangers zat. En omdat er Bio voorstond, leek het ook wel eens wat anders als altijd. Het was inderdaad anders, maar gelukkig ook lekker

De rest van de vakantie zet ik verder deze week in een nieuw bericht zodat de lengte toch nog aangenaam om te lezen blijft.

Gisteren heb ik getekend voor een abonnement van 6 maanden bij Health City Diepenbeek. Dit is de fitnessclub op de Campus van Diepenbeek en dus lekker dichtbij voor me.

Velen zijn tegen zo een abonnement omdat het duur is. Ik snap hun punt, maar ik had er zo mijn redenen voor. Meerdere malen heb ik vanalle sporten en bewegingsoefeningen op mezelf uitgeprobeerd en elke keer weer stop ik er na enkele weken mee. Ondertussen heb ik al gezwommen, op mezelf gelopen en het start-to-run programma gedaan. Volgens mij motiveert het me op die manier niet voldoende. In de fitness krijg je een persoonlijke sleutel die je gegevens en acties bijhoudt zodat je op het einde van de training kan zien wat je effectief verbrand hebt. Elke twee maanden wordt je ook gewogen zodat je ook daar zeker je vorderingen kan bijhouden. En door het opstellen van een persoonlijk programma weet ik nu ook of ik wel effectief goed en lang genoeg bezig ben. Dat doet ook wel.

Health City is duur vergeleken met de meeste andere fitnesscentra, maar voor mij heeft het zeker zijn voordelen voor die prijs (€50/maand):

• Gelegen op wandelafstand
• Grote verscheidenheid aan toestellen
• Gratis drank tijdens het sporten
• Shampoo en douchegel ter plaatse
• Proper
• Zonnebank en sauna (als ik het toch niet volhou kan ik nog steeds gaan zonnebanken, dat kost anders ook genoeg op een ander )
• TV op de fitnesstoestellen (niet dat dat écht nodig is, maar het is een leuke extra)
• Gratis gebruik bowling
• Gratis gebruik polyvalente zaal
• Toegang tot alle groepslessen (waaronder de Zumba die mijn interesse wel gewekt heeft)
• Powerplate
• Op één of andere manier zal ik door die betaling mezelf ook harder verplichten om toch te gaan, ook al heb ik niet veel zin (maar ik geloof momenteel natuurlijk nog in het feit dat ik het gewoon graag ga doen!)

Mijn abonnement start pas in november omdat ik dan pas in Diepenbeek zal verblijven. Dus nu moet ik eerst nog een paar maandjes vol spanning wachten. Ik hoop alvast  dat de “controle” en de variatie aan toestellen/groepslessen me deze keer wel enthousiast kan houden!

(het was niet de bedoeling om er een reclamebericht van te maken, eerder om te motiveren waarom ik het zijn geld wél waard vind)

Omdat ik volgend schooljaar ga samen wonen, ben ik van deze vakantie een opruimtijd aan het maken. Momenteel ziet mijn kamer er alles behalve opgeruimd uit omdat er nu meer rommel ligt als ooit, maar ik heb toch al twee vuilzakken vol kunnen steken en nog maar twee herinnerdozen. Dat vind ik een mooi compromis. Maar wat ik toch allemaal tegenkom!

Om te beginnen mijn dagboeken. In de lagere en middelbare school heb ik gedurende een hele tijd een dagboek bijgehouden. Dat zijn in totaal 3 exemplaren. Nu ik ze terug boven haal om ze in mijn herinnerdoos te stoppen, kon ik het toch niet laten om er eventjes in te lezen. Buiten verhaaltjes schrijven, plakte ik er ook soms foto’s of tickets ofzo bij. Zo vond ik al snel een foto van mij als Jean Luc Dehaene voor carnaval. Het was een schitterend verkleedidee van me toen want ik moest er nu terug bij lachen. Ik denk dat ik hier nog eens terug voor ga gaan bij een volgend verkleedfeestje Dan uit mijn middelbare periode bleek dat ik gewoonweg een jongenszot was. In bijna elk tekstje staat iets over één of ander liefke of schone jongen die op school rondliep! En niet gewoon namen, neenee: wij gebruikten afkortingen! Meestal de beginletter van een naam, maar blijkbaar hadden we op een gegeven moment twee D’s en dus hebben we toen ene maar B gedoopt. Om het lekker ingewikkeld te maken. Het was zeer grappig om dat zo vlug terug te lezen. Eén zin vergeet ik nooit meer: “Vandaag botste X tegen me!” Echte hopeloze tienermeisjespraat

Dan kwam ik ook nog een werkje van me tegen waar ik nog steeds fier op ben: mijn caravan die ik voor TO in het tweede middelbaar ineen heb moeten knutselen. Ik had er toen voor gekozen om al het meubilair te vouwen uit harder papier. De afwerking heb ik gedaan met echte stofjes voor de lakens, gordijnen,… en lego spulletjes voor op de kast te zetten. Ik vergeet ook nooit meer hoe ik mijn WC in elkaar heb gestoken: zilverpapier om een flessendopje! En ook dit werk vertoonde tekenen van jongens want op de kast staat een legohelm en die verwijst naar de eigenaar van een albekende crossbrommer.

En toen kwamen de dozen met brieven en kaartjes. Enkele exemplaren hebben me wel terug gepakt. Zo kwam ik een brief tegen van de derde kleuterklas toen ik in het ziekenhuis lag. Alle kindjes hadden met lippenstift een beterschapskusje op de brief gezet! Lief hé En ik was blijkbaar ook in het bezit van een heeeeele grote foto van het programma Thuis met alle gezichten+handtekening erop van de soap! Nu die gezichten zijn ondertussen wel van de jaren stillekes :p

Dus kamer uitmesten is eigenlijk best nog wel leuk! Ik kom vanalles tegen waarvan ik al niet meer wist dat ik het bijhield. En stiekem kom ik zelfs ook brieven en kadootjes tegen van vriendjes waarvan ik niet meer wist dat ik ze gehad had Ja, ik was een erge vroeger… En waar ik als laatste nog heel erg mee heb moeten lachen is mijn vragen+antwoorden-pagina in een dagboek over mijn eerste kus. Bij “hoe voelt het?” heb ik het gepresteerd om te schrijven. “Een beetje vreemd want voor je het beseft heb je een andere tong in je bakkes.” Het plastisch uitdrukken heeft er bij mij dus ook al van in het begin ingezeten

En nu terug naar boven, want de berg der herinneringen roept!

Dit bericht is een update van mijn doen en laten, wat toch wel wat veranderd is.

Ik ga bijvoorbeeld geen Managment meer volgen, maar iets veel beters wat ik eigenlijk over het hoofd gezien had. In de Biomedische Wetenschappen is er blijkbaar een Master Bio-elektronica en Nanotechnologie die ik kan volgen zonder voorbereidend jaar. Dat betekent dat deze Master me twee jaar zou kosten, een verdere studie naar mijn hand dus aangezien ik niet nog veel langer als dat wil studeren. En deze richting is bovendien veel meer waard als aanvulling op mijn huidig diploma.

Daarnaast werk ik sinds deze vakantie/maand als student in de Kinepolis. Ik ben daar hostess, wat eigenlijk een klein beetje het mooie woord voor kuisploeg is Wij moeten ervoor zorgen dat de zalen terug aangenaam/zitbaar zijn na een filmvoorstelling zodat de klanten van de volgende voorstelling niet met hun kont in de popcorn van de vorigen gaan zitten. Ook moeten we ervoor zorgen dat de foyers (gangen tussen de zalen) proper zijn want het oogt behoorlijk vuil als daar veel rommel ligt…

Het is fijn werk! Ik heb de eerste week wel serieus afgezien aan mijn voeten. Na een maand blokken en stil zitten deed het niet echt goed om terug 8u op een dag op mijn benen te staan. Maar nu, na enkele weken valt dat allemaal wel goed mee en ondertussen begin ook steeds beter door te hebben hoe je alles het beste aanpakt. De groep is ook erg fijn. Dat is wel hetgene wat ik het leukste aan dit werk vind. Mijn vorige vakantiewerk was in een magazijn en daar ben je eigenlijk de hele tijd op jezelf, wat na verloop van tijd echt saai wordt. Hier ben je meestal samen met andere hostessen en kan je tijdens de pauzes samen eten enzo.

Gisteren heb ik ook een eerste feestje meegemaakt daar en ik ben aangenaam verrast! Ik dacht dat mijn studentenverening, ASG, foute feestjes kon creëren, maar nu weet ik dat die van de Kinepolis zeker niet moeten onderdoen! Integendeel… Daar ben ik wel blij om want ik ben zelf een klein ondeugd en nu weet ik dat ik dat zeker niet moet verbergen op het werk. Onverwachts heb ik me gisterenavond dus echt goed geamuseerd en ik heb zelfs al lang niet meer zo plat van hat lachen gelegen! Mijn buikspieren doen terug pijn bij de gedachte

Als laatste wil ik nog enkele bevindingen neerschrijven over de filmgangers: de zalen van kinderfilms zijn steeds de vuilste. Daar ligt de popcorn van boven tot onder en je mag er zeker van zijn dat er minstens ene kleine zijne cola heeft omgeduwd. Daarnaast is het ook opmerkelijk dat de zalen van Brüno steeds vuil zijn. Maar dan meer in de richting van nalatigheid (ipv vuil) omdat de mensen daar veel lege drankjes en bakjes laten liggen onder en op hun zeteltjes.

En een laatste zaak waar we ons (hostessen) ondertussen allemaal een beetje in opjagen: het publiek in de 3D-zalen blijft zitten tot de laatste aftiteling is geweest. Eén fout die ze daar gemaakt hebben is de aftiteling in 3D zetten want op die manier wil iedereen zijn 3D tot het einde gehad hebben. En als hostess moet je in die zalen aan de uitgang blijven staan om de brillen in ontvangst te nemen tot de laatste persoon buiten is. Op zich lijkt dat niet zo erg, maar wat mensen niet weten is dat wij in een tijdschema zitten om de zalen te kuisen en zo een aftiteling duurt vaak gemakkelijk 5min en dat zijn 5min tijd die voor onze neus weg tikken zonder dat we hebben kunnen kuisen…

En nu heb ik drie daagjes verlof! Dat mag ook wel eens