Op aanvraag :-)

Op aanvraag blog ik vandaag al een nieuw berichtje. Om eerlijk te zijn weet ik niet erg goed wat te vertellen om het interessant te houden

Vorig weekend ben ik de Zoo van Vigo gaan bezoeken. Deze was pokkesaai en absoluut niet aan te raden. Er was geen animatie, alle beesten sliepen en de schildpad die dan wel wakker was duwde zo hard tegen het raam dat ik er niet goed van werd. Een foto van één van de slapers als bewijs:

Mijn Spaanse lessen vind ik erg leuk. Ik kijk er altijd een beetje naar uit zelfs. We krijgen altijd eerst een uur grammatica van een Spaanse die wel Engels kan en dan een uur “babbelen” van een Spaanse die niet verder komt dan “a little bit”. Het niveau  van mijn groep ligt eigenlijk zo laag dat het dus les krijgen leuk is We krijgen kopies uit leerboeken van het derde leerjaar ofzo denk ik! In de loop van de week gaan ze nog naar enkelen van onze (laagste) groep mailen dat ze eventueel een groep hoger mogen kiezen. Of ik er bij ben of niet dat zullen we nog wel zien. Ik weet eigenlijk ook niet wat te kiezen dan. Uiteindelijk ga ik toch nooit een examen kunnen afleggen want ik ben dan al terug thuis en ik zit er ook meer voor mezelf. De rest zit er omdat ze lessen in het Spaans volgen en Spaans dus ook best kennen tegen de examens. Dat is een heel verschil. Als ik het zo nodig had, dan was ik zeker hoger gegaan. Ik heb gewoon bang dat het dan niet meer “leuk” gaat zijn en dat is het nu wel. Elke vrijdag moeten we ook oefeningen doorsturen die we online kunnen vinden en dus thuis moeten maken. Hun manier van werken staat me echt wel aan.

Mijn project loopt vooruit. Ik denk wel dat ze tevreden over me zijn. Mijn promotor is toch altijd nog even vriendelijk als de eerste dag. Volgens mij hadden ze me stiekem een beetje lager ingeschat Ik ben deze week ook al begonnen met het schrijven van mijn thesis dan maar. Met een beetje geluk krijg ik het nog in eerste zit gedaan, maar ik vrees er toch wel wat voor. Het schrijven neemt echt zijn tijd in beslag en in eerste zit zou mijn thesis op 1 mei ingediend moeten worden. Dat betekent dus ook dat mijn project daarvoor eigenlijk best al twee à drie weken voor ik terug naar België kom af moet zijn. Ik werk er wel hard aan om het zo goed mogelijk vooruit te laten gaan, maar om een tijdspanne van twee weken te kunnen overbruggen, dat weet ik nog zo niet.

Mijn zelfstudie gaat eigenlijk ook best goed. Ik heb gelukkig wat dat betreft genoeg discipline en kan me echt voor mijn boeken zetten. Mijn klasgenoot Tom geeft ook elke week verslag van de week die geweest is zodat ik zeker niet teveel zou leren Papers schrijven is op zich ook nog wel leuk. Ik heb het gevoel dat ik de dingen erdoor veel beter beheers. Eigenlijk is het een beetje gedwongen interesse opwekken en om daarna die leerstof te leren is dat niet slecht. Dus wat mijn examens betreft denk ik dat ik het merendeel toch nog in eerste zit ga doen/proberen. Het hangt waarschijnlijk ook van de examenrooster enzo af.

Mijn leven buiten de unief rijkt ook steeds verder. Ik ken hier al behoorlijk veel mensen, helaas nog maar eentje van mijn departement. De rest doet bijna allemaal talen en economie en die departementen zijn echt te ver wandelen om er even te gaan eten! Ook nog even een grappig iets: er lopen wilde paarden rond op de campus

Op het appartement zit het ook wel snor. De mannen zijn twee tamzakken, maar sinds deze week hangt er een werklijst op! Hadden ze mooi niet mogen denken dat ik alles spontaan zou blijven doen. Na een maand begint je dat toch te ergeren. Ik vind het niet erg om wat meer te moeten doen, maar altijd alles dat hoort ook niet. Maar ze hadden wel op voorhand ingestemd met de takenverdeling. Het zijn geen slechte jongens, ze hebben gewoon een zetje nodig. Eigenlijk toch stiekem ook een beetje grappig dat bijna elke persoon voldoet aan het beeld dat ik/de rest van dat land heb. Niet altijd uitgesproken, maar het zit vaak toch in de buurt!

En ondertussen is de eerste maand dus al om! Het gaat toch allemaal snel hoor. Alleen op Johan wachten duurt me toch wel te lang naar mijn goesting (en naar de zijne ook!). Ik had eigenlijk gedacht dat ik het daar minder moeilijk mee zou hebben, maar niets is minder waar. Nu ik zo ver weg ben besef ik wel wie altijd de persoon is die me kalmeert, me terug normaal doet denken als ik alles weer in het onrealistische aan het plaatsen ben, me de moed inspreekt als ik iets even niet meer zie zitten,… Maar ook de positieve zaken zoals me complimenten geeft, voor mijn affectie zorgt,… Op 2000 km afstand voel je dat gemis dus toch wel! En zelfs niet alleen naar hem toe, ook gewoon het thuisfront ligt me hier gevoeliger. Ik denk niet dat ik al ooit zo heb uitgekeken naar de komst van moeke en vake Het gaat gewoon echt fijn zijn terug vertrouwde mensen rond je te hebben die je al langer als één onozel maandje kennen.

Nuja, kennen doen ze me hier wel al hoor! Mijn teut is zelfs in het Engels even groot en soms ook even fout