Wat een week…

Deze stoten die ik deze eerste week heb meegemaakt kunnen al tellen voor een heel blogbericht. Dus actie!

Ik wou graag een Spaanse gsm zodat ik goedkoop contact kan hebben met mijn vrienden hier of zodat het me geen bom geld kost als ik de huisbaas voor iets nodig heb. Gsms kosten hier duidelijk geen geld dus ging ik binnen en vroeg of ik een gsm met simkaart kon kopen. De conversatie werd een mooie mengeling van Spaans en Engels, maar we begrepen elkaar. Voor €29 kon ik een gsm kopen die reeds €10 bevat om deze maand op te bellen en de volgende maanden €6. Daar kan je dus absoluut niet voor klagen! Maar toen kwam het probleem. Blijkbaar is mijn identiteitskaart hier niet “geldig” om een gsm te kopen. Ze moeten het nummer van mijn paspoort weten, maar dat heb ik niet. In Europa kan je perfect reizen zonder paspoort dusja… Het was gelukkig een hele vriendelijke mevrouw en ze gaf mij het wonderbaarlijke voorstel om mijn gsm op haar naam te zetten. Ik was dolgelukkig dat ze dat wou doen en toen ze wat gegevens aan het invullen was draaide ze zich om en zei: “You’re not a terrorist, are you?”. Ja daar sta je dan van uh… Ik zei: “No no, I’m just an Erasmus student that wants a Spanish phone. Ze geloofde me gelukkig toch en deed verder Ik ben echt blij met het ding, want deze service kost ook minder om naar België te smsen of te bellen!

Zoals bijna elke dag ben ik ’s avonds in de biblitheek te vinden aangezien we zelf nog geen internet hebben. Ik moet ook redelijk wat opzoekwerk doen dus ik kan mijn tijd hier goed besteden. Gisteren kwam er een man van rond de 40 voor me zitten om in een boek te lezen. Hij was al een tijdje aan het gapen en aan het tureluren naar mijn woordenboekje Nederlands-Spaans/Sp-Nl (waarvoor erg veel dank, Robin ). Opeens nam hij zijn gsm en begon te typen. Nadat dat gedaan was schoof hij zijn gsm door naar mij. Aangezien dit een bib is, mag je niet echt praten. Het was natuurlijk Spaans, maar ik begreep het. Hij vroeg of ik Spaans was. Ik typte “No, de Belgica” terug en dat begreep hij toch. Toen begon hij weer te typen. En het duurde langer. Ik was al een beetje aan het panikeren aangezien ik nu ook niet zoveel Spaans begrijp. En toch wist ik een beetje te verstaan wat hij vroeg. Hij wou namelijk iets met me gaan drinken! Met een vent van 40, ja dat zag ik niet echt zitten dus ik typte terug: “No, non hablo Espagnol”.  Hij dacht dat ik zijn bericht niet begreep en begon te doen alsof hij koffie dronk. Ik zei no, no comprendo. Waarop hij vroeg of ik Frans kon. En ja dat kan ik… Hij moest een beetje nadenken en na een tijdje kreeg ik een nieuw bericht: “Tu es très belle, vous voulez à café avec moi?” Ik typte trug “Pas du temps”, maar dat snapte hij precies toch niet. Dan vroeg hij: “Vous voulez aler au cinéma?”. Mja wat moet ik ingodsnaam in een Spaans gedubte filmzaal gaan doen?! Du ik zei no no en bleef maar schudden met mijn hoofd tot hij het eindelijk afbolde. Ondertussen was ik met Johan aan het chatten en die zijn plezier kon natuurlijk niet op aan de andere kant!

Zo zie je maar, er gaat geen dag voorbij of mijn mond is weeral open gevallen van één of andere verbazing

Maandag 23/02 en dinsdag 24/02 heb ik trouwens geen school. Als iemand nog interesse mocht hebben om een verlengd weekend af te komen dan mag je me dat zeker laten weten! Altijd welkom…

Nog eventjes een foto van mijn kamer op de Rua Urzaiz: