woehoew !!

Jawel, het is me gelukt! Sinds gisteren 17u ben ik Industrieel Ingenieur EA/ICT !! Op dit moment vooral een vreemd gevoel dat nog niet helemaal doordringt…

Vanavond is het plechtige proclamatie. Dan worden ook de prijzen voor de eindwerken uitgedeeld. Ik denk alvast dat Tom, verdiend, de prijs van onze opleiding zal krijgen. Zelf maak ik nog een klein beetje kans op de XIOS International Award, maar omdat die prijs voor alle thesissen van het departement geldt, weet ik niet goed hoe sterk de tegenkandidaten zijn natuurlijk.

En en en en: ik ben benieuwd naar mijn score op mijn eindwerk en mijn punten voor Bedrijfskunde. Want wat dat laatste betreft: zo slecht moet ik het dan nog niet gedaan hebben blijkbaar…

Gedaan?

That’s the question!

Vandaag heb ik mijn eindwerk voor de jury moeten verdedigen. Mijn presentatie is verbazend goed gegaan en ik heb toch mooie antwoorden gegeven op hun vragen achteraf. Ze waren wel actief wat vragen stellen betrof, ik dacht dat het nooit zou stoppen. Maar dat geeft ergens ook het teken dat ze geluisterd hebben en dat is al een pluspunt.

Maar nu val ik een klein beetje in een zwart gat. Morgen uitslapen, geen boeken op de bureau, alleen maar ontspannen: het klinkt alsof ik het niet meer ga kunnen Nu, ik weet dat ik dat ritme weer snel gewend zal zijn! En na deze examenperiode komt er nog een grote belangrijke vraag bij: ben ik binnen een week Industrieel Ingenieur EA/ICT of moet ik nog even tot september wachten tot ik die titel krijg? Het is echt vreselijk spannend en ik ben nu al aan het aftellen tot de proclamatie! Er is maar één vak waar ik wat bang voor heb en dat is Bedrijfskunde. Hopelijk heb ik die bal niet te hard mis geslagen zodat het cijfer toch nog delibereerbaar is bij een onvoldoende. Als ik effectief een ondelibereerbaar cijfer heb gehaald dan zou ik dat ook jammer vinden omdat ik er daarvoor te goed voor geleerd had. Na het examen besefte ik gewoon dat ik het verkeerd geleerd had en dat is dus het jammere geweest. Nu, het positieve is dat ik het dan wel goed zal doen in de herexamens want nu weet ik waar ik fouten gemaakt heb. Maar het zou toch fijn zijn als ik het bij die ene keer mag houden

Dus volgende woensdag om 16u45 krijgen we te horen of we al dan niet geslaagd zijn. Donderdagavond is er dan een plechtige proclamatie. En ALS het allemaal goed uitdraaid voor mij dan denk ik dat ik even niet ga weten waar ik sta: afgestudeerd, het klinkt alleen al maar zo oud en volwassen brrr… Maar daar heeft Hannelore ook al een oplossing voor gevonden. Volgend jaar zal je me nog twee jaar aan de UHasselt terug vinden. Daar ga ik de Master of Management doen. Het lijkt me een interessante uitbreiding en het is in het Engels wat op zich al een verrijking is. Ik ben het studeren nog niet beu dus kan ik er maar beter nog eens een kleine lap op geven. Eens je gaat werken, komt het er meestal toch niet meer van om nog iets bij te studeren dus het is van nu alle kansen te grijpen die me voor het rapen liggen.

Volgende week zal ik alvast het verdict laten weten. Ik hou jullie zeker op de hoogte! Maar dan moeten jullie wel voor me duimen woensdag. Je weet nooit of dat het verschil maakt…

De laatste loodjes

Het is al een eeuwigheid geleden dat ik nog geblogd heb, ik weet het. De laatste maand voelde ik niet meteen een blogkriebel en schrijven om te schrijven, daar doen we niet aan mee.

Ik heb het ook behoorlijk hectisch gehad de laatste weken!

Vandaag start ik aan mijn laatste week op Erasmus. Dit betekende dat mijn project stilaan moest afgewerkt worden. Opeens kreeg ik dan ook weer het lumineuze idee om wel nog mee te dingen voor een thesis in eerste zit en daar stond Hannelore dan voor drie weken om bijna van te ontploffen! Ik heb mijn Spaanse les geschrapt en van 10u tot 17u/18u dagelijks aan mijn prject gewerkt. In het weekend schreef ik dan nog een hele dagen thesis. Mezelf werk geven, ik kan er nog steeds wat van! Gisteren heb ik mijn definitieve versie naar al mijn nalezers gestuurd. Ik hoop op een positieve feedback vandaag… Morgen gaat Johan ze voor me laten drukken en lijmen en daarna zorgt Griet dat ze op de juiste plaats belanden. Ik heb het weer goed gefixed dus

Omdat ik nu opeens heel erg goed besef dat het bijna gedaan is, heb ik me gisteren eens bezig gehouden met te over lopen wat me nu van Vigo is bijgeleven.

• Misvormde mensen. Ik denk dat Galicië een beetje last van inteelt heeft. Heel veel mensen hebben een fout in hun gezicht en een andere hoeveelheid loopt niet juist. En het is echt opvallend, niet “een paar”, want dat kan natuurlijk helaas altijd voorkomen.
• Kappers. Veel meer kappers en ietsje goedkoper als bij ons. Ik durf er wel niet naartoe uit schrik het verkeerde te vragen
• Rijscholen. Die zijn hier ook in een drievoud ofzo, niet te doen!
• Rode auto’s. Vooral jonge Spanjaarden kiezen duidelijk graag voor een rood exemplaar.
• Gêne. Die ligt helaas te laag! Mensen maken zonder enig probleem de degoutantste rochelgeluiden en spuwen het daarne lekker voor zich uit; in de winkelstraat! Ik heb ook al iemand zijne kleine tegen een boompje op de winkelstraat zien plassen. Geen kat die er vreemd naar om kijkt…
• De apotheek. Er is een apotheek in de straat die iets onder de toonbank verkoopt, ik ben er zeker van! Hoe vroeg of hoe laat het ook is, altijd open en altijd volk. Op de normale uren zelfs mét wachtrij. En alleen de deze…
• Fruit: veel fruitwinkels. Fijn en lekker (als je de juiste kiest)!
• Koffie. Als ik terug in België ben, kan mijn leven als niet-koffiedrinker waarschijnlijk herbeginnen. Hier kan ik er gewoon niet aan weerstaan! Alleen al die warm opgeklopte melk die je krijgt ipv een koud koffiemelkstaaltje (bah!).
• De Galicische keuken. Man, ik ga blij zijn als ik terug Belgische frieten zie!!!!! Ik ben absoluut geen fan van deze keuken en ik heb het écht geprobeerd.
• Mijn middageten. Voor €4,90: broodje, 33cl water, voorgerecht (ev warm), hoofdgerecht en dessert. Doe dat maar eens na XIOS En de cafetaria waar ik at, daar was het ook echt lekker. De keuken is, zoals gezegd, niet mijn ding maar desondanks heb ik er vaak lekker gegeten. Het was ook altijd warm, wat van andere cafetaria’s niet gezegd kon worden en het personeel was vriendelijk. EN behulpzaam, wat voor mijn niveau Spaans wel handig was!
• Erasmusvrienden. Het doet een beetje pijn om te weten dat ik het overgrote merendeel van deze vrienden nooit meer zal terug zien. Ik doe niet mee aan de zever met te zeggen van: volgend jaar kom ik je zeker bezoeken, want die kans is toch meer als klein. Nu, als ik ooit op vakantie ga in Polen-Duitsland-Amerika-Frankrijk-Italië-Turkije, dan weet ik wel aan wie ik de goede plaatsjes kan vragen
• Uitgaan. Niets voor mij hier! Van 2u tot 8u vind ik niet leuk. Ik heb toch graag nog iets van de dag erna. Gelukkig werd dit probleem vaak opgelost met een appartementsfeestje tot 1u ofzo zodat je toch zeker van een geslaagde avond kon spreken, ook al ging je “al” door om 5u. En ik vind het ook niet leuk dat iedereen hier zo zwaar aan de sterke zit om te feesten. Geef mij maar pintjes!
• Colacao. Beste chocomelk ook, ik heb alvast twee grote potten naar huis opgestuurd!
• Het weer. Buiten enkele weken, heb ik hier zeker niet te klagen gehad. Gedurende de sneeuwperiode in België was het hier 22° en meer dus perfect! Het enige wat nog steeds niet genezen is, zijn mijn verbrande benen. Als ik uit de douche kom, zien die delen eerder knalrood met blauw ipv rozig. Nuja, het doet geen pijn dus het zal wel allemaal goed komen.
• Het afval. Dat wordt hier georganiseerd met grote containers ( groen-geel-donkergroen en blauw) op elke hoek van de straat. Voordeel: er wordt meer/beter gesorteerd. Nadeel: het ziet ni uit en als ze vol zijn dan komen er hopen afval naast de container te liggen.
• Plastiek zakjes. Ik weet niet of ik dit al gezegd heb, maar die krijg je hier met hopen. Wij creëren meer afval plastiek zakjes als iets anders precies!
• Huisjesmelkerij. Is hier precies wel nog aanvaard in grotere hoeveelheden als bij ons. Volgens Johan zouden ze bij ons niet mogen verhuren waar wij nu leven. Ik moest ook eens hard lachen toen ik me het energiecertificaat van dit kot inbeelde
• Mijn haar. Ha, dat is terug van bruin met rechte froe naar blond met schuine froe! En het is precies ook erg lang geworden.
• De winkels. Spanje heeft enkele grootmerken die wij niet hebben: Pull & Bears, Desigual, Juan Blanco en iets waar ik de naam van vergeten ben. Allemaal mooie kleren die niet te koop gaan zijn in België Oh en Zara en Mango zijn hier ook goedkoper, damn wat ga ik dat missen
• Koppelverkoop. Ik ga zoooo blij zijn als ze dat in België terug gaan goedkeuren. Hier kan je de sjiekste gsm’s gratis bij een abonnement krijgen. Je moet waarschijnlijk wel voor enkele jaren tekenen, maar dat heb ik er zeker voor over!
• Nylonkousen. Spaanse meisjes dragen die duidelijk veel liever en vaker als de Belgische. Eén van de dingen die ik in het begin maar raar vond: korte jeansrok met dikke broekkousen of nylonkousen onder. Nu, ik heb het aanvaard en loop nu zelf ook zo rond, integratie :p

En dat is het zo een beetje op het moment. Ik denk ook dat dit mijn laatste Spaans blogberichtje wordt. Nu moeten jullie alleen nog allemaal duimen voor mijn thesis! Ik zou zoooo bij zijn als die een fatsoenlijke beoordeling krijgt, want hij bevat mijn bloed, zweet en tranen!

Groetjes en tot volgende week !!

Bezoek

Van zaterdagavond tot en met donderdagochtend was mijn eerste bezoek in Vigo! Het waren mijn ouders en het wederzien was goed langs beide kanten.

Zondag heb ik hun het strand, Samil, laten zien en vake kon een kleine duik toch niet laten. ’s Avonds bleken zowel moeke als ik goed verbrand. Ik natuurlijk wel nog iets ergers, maar ik had niet gedacht dat een winterzon al zo lelijk kon doen…

Maandagochtend heb ik hun de Universitaire Campus laten zien en het gebouw + labo waar ik me bevind. Ze waren vooral geïnponeerd door de omvang van de Campus, maar dat was ik zelf de eerste week ook wel behoorlijk.

Dinsdag heb ik een dagje vrij genomen en zijn we naar Santiago de Compostella gegaan. We hebben dan een uitgestippelde route gevolgd zodat we zeker niets over het hoofd zagen. De typische taart van Santiago de Compostella is echt vreselijk lekker en zeker een aanrader! Na Santiago zijn we ook in Pontevedra gestopt. Dit is eerder een rustig, oud stadje maar dat maakte het ook gezellig. Vake had liever gehad dat ik daar studeerde wegens de rust. Want in Vigo, daar kennen ze het woord rust niet bepaald… ’s Avonds voelde vake zich dan niet bepaald lekker en gedurende de nacht is er dan een griep opgekomen.

Woensdag ben ik naar school gegaan, heeft vake in bed gelegen en moeke de winkels van Vigo eens afgegaan. ’s Avonds was hij gelukkig beter zodat we toch nog samen iets konden gaan eten ergens. We hebben toen ook afscheid genomen aangezien ze al vroeg zouden vertrekken op donderdag.

Donderdagavond heb ik dan eindelijk eens een uitgaansavond gehad zoals ik hem graag heb! Ik vind uitgaan hier erg vreemd en het idee van de gemiddelde Erasmusstudent over uitgaan en drinken staat me ook niet erg aan. Vandaar dat ik meestal niet erg meeging in het hele gebeuren. Als ik me niet thuis voel, is het voor mij snel gedaan. Maar donderdag was dat anders. Het voelde echt als een vriendengroep en ik heb me rot geamuseerd. Het is ook de eerste keer dat ik, zoals het hier in Vigo moet, tot 7u ben uitgeweest

Vrijdag voelde ik natuurlijk wel dat ik me de nacht ervoor geamuseerd had Maar dat nemen we er dan wel eens een keertje bij. ’s Avonds heb ik dan de film “The Curious Case of Benjamin Button” gezien en die heeft me wel aan het nadenken gezet. Op een gegeven moment zegt hij, nadat hij een hele tijd van huis is weggeweest: “When you come home even after sush a long time, everthing is the same. The only thing that’s changed, are you.” En ik moest er echt even bij slikken, want het voelde aan alsof het over mezelf ging! Ik weet dat ik veranderd ben en misschien zelfs nog meer ga veranderen, maar inderdaad: de Belgische omgeving waar ik terug in ga vallen zal dezelfde zijn. Hopelijk past de nieuwe ik daar dus ook nog altijd in… Niet dat ik schrik heb, maar het doet je toch wel nadenken!

Morgen nog een zondagje naar Santiago de Compostelle (alweer ja ) met Erasmus vrienden deze keer. Ik ga me zeker een taart meenemen nu!

Belgium & Hannelore

Elke keer dat ik moet zeggen van welk land ik kom, krijg ik zeker één van de volgende reacties:

• How is it possible that you have two languages in such a small country?
• How is it possible that you and Gautier speak English with each other when you´re from the same country?
• How is it possible that there are so many “extreme right” people in Belgium?
• How is it possible that they think about splitting up the country. Isn’t its small enough yet?

Mja, na 100 keer ga je je toch afvragen of België eigenlijk wél nog iets goed doet buiten frieten, chocolade en bier…

Een ander en leuker lijstje is dat van alle namen dat ik hier heb (fonetisch):

• Annelor (Spanjaarden)
• Ella (enkele Polen)
• Hanne (Spaanse docente)
• Eleonora (enkele andere Polen)
• Hennelor (Amerikanen)
• Annelaure (Fransen)
• En Hannelore voor de Vlamingen, Duitsers en Oostenrijkers !

Nu, Monika en Emilia doen erg hun best om mijn naam toch zo goed mogelijk uit te spreken en het begint, na lang oefenen, toch wel aardig te lukken! En voor nog twee andere Poolse meisjes moet ik 3x per ontmoeting mijn naam uitspreken omdat ze hem zo geweldig vinden…

Morgen zeg ik gewoon dat ik An heeft :p

Op aanvraag :-)

Op aanvraag blog ik vandaag al een nieuw berichtje. Om eerlijk te zijn weet ik niet erg goed wat te vertellen om het interessant te houden

Vorig weekend ben ik de Zoo van Vigo gaan bezoeken. Deze was pokkesaai en absoluut niet aan te raden. Er was geen animatie, alle beesten sliepen en de schildpad die dan wel wakker was duwde zo hard tegen het raam dat ik er niet goed van werd. Een foto van één van de slapers als bewijs:

Mijn Spaanse lessen vind ik erg leuk. Ik kijk er altijd een beetje naar uit zelfs. We krijgen altijd eerst een uur grammatica van een Spaanse die wel Engels kan en dan een uur “babbelen” van een Spaanse die niet verder komt dan “a little bit”. Het niveau  van mijn groep ligt eigenlijk zo laag dat het dus les krijgen leuk is We krijgen kopies uit leerboeken van het derde leerjaar ofzo denk ik! In de loop van de week gaan ze nog naar enkelen van onze (laagste) groep mailen dat ze eventueel een groep hoger mogen kiezen. Of ik er bij ben of niet dat zullen we nog wel zien. Ik weet eigenlijk ook niet wat te kiezen dan. Uiteindelijk ga ik toch nooit een examen kunnen afleggen want ik ben dan al terug thuis en ik zit er ook meer voor mezelf. De rest zit er omdat ze lessen in het Spaans volgen en Spaans dus ook best kennen tegen de examens. Dat is een heel verschil. Als ik het zo nodig had, dan was ik zeker hoger gegaan. Ik heb gewoon bang dat het dan niet meer “leuk” gaat zijn en dat is het nu wel. Elke vrijdag moeten we ook oefeningen doorsturen die we online kunnen vinden en dus thuis moeten maken. Hun manier van werken staat me echt wel aan.

Mijn project loopt vooruit. Ik denk wel dat ze tevreden over me zijn. Mijn promotor is toch altijd nog even vriendelijk als de eerste dag. Volgens mij hadden ze me stiekem een beetje lager ingeschat Ik ben deze week ook al begonnen met het schrijven van mijn thesis dan maar. Met een beetje geluk krijg ik het nog in eerste zit gedaan, maar ik vrees er toch wel wat voor. Het schrijven neemt echt zijn tijd in beslag en in eerste zit zou mijn thesis op 1 mei ingediend moeten worden. Dat betekent dus ook dat mijn project daarvoor eigenlijk best al twee à drie weken voor ik terug naar België kom af moet zijn. Ik werk er wel hard aan om het zo goed mogelijk vooruit te laten gaan, maar om een tijdspanne van twee weken te kunnen overbruggen, dat weet ik nog zo niet.

Mijn zelfstudie gaat eigenlijk ook best goed. Ik heb gelukkig wat dat betreft genoeg discipline en kan me echt voor mijn boeken zetten. Mijn klasgenoot Tom geeft ook elke week verslag van de week die geweest is zodat ik zeker niet teveel zou leren Papers schrijven is op zich ook nog wel leuk. Ik heb het gevoel dat ik de dingen erdoor veel beter beheers. Eigenlijk is het een beetje gedwongen interesse opwekken en om daarna die leerstof te leren is dat niet slecht. Dus wat mijn examens betreft denk ik dat ik het merendeel toch nog in eerste zit ga doen/proberen. Het hangt waarschijnlijk ook van de examenrooster enzo af.

Mijn leven buiten de unief rijkt ook steeds verder. Ik ken hier al behoorlijk veel mensen, helaas nog maar eentje van mijn departement. De rest doet bijna allemaal talen en economie en die departementen zijn echt te ver wandelen om er even te gaan eten! Ook nog even een grappig iets: er lopen wilde paarden rond op de campus

Op het appartement zit het ook wel snor. De mannen zijn twee tamzakken, maar sinds deze week hangt er een werklijst op! Hadden ze mooi niet mogen denken dat ik alles spontaan zou blijven doen. Na een maand begint je dat toch te ergeren. Ik vind het niet erg om wat meer te moeten doen, maar altijd alles dat hoort ook niet. Maar ze hadden wel op voorhand ingestemd met de takenverdeling. Het zijn geen slechte jongens, ze hebben gewoon een zetje nodig. Eigenlijk toch stiekem ook een beetje grappig dat bijna elke persoon voldoet aan het beeld dat ik/de rest van dat land heb. Niet altijd uitgesproken, maar het zit vaak toch in de buurt!

En ondertussen is de eerste maand dus al om! Het gaat toch allemaal snel hoor. Alleen op Johan wachten duurt me toch wel te lang naar mijn goesting (en naar de zijne ook!). Ik had eigenlijk gedacht dat ik het daar minder moeilijk mee zou hebben, maar niets is minder waar. Nu ik zo ver weg ben besef ik wel wie altijd de persoon is die me kalmeert, me terug normaal doet denken als ik alles weer in het onrealistische aan het plaatsen ben, me de moed inspreekt als ik iets even niet meer zie zitten,… Maar ook de positieve zaken zoals me complimenten geeft, voor mijn affectie zorgt,… Op 2000 km afstand voel je dat gemis dus toch wel! En zelfs niet alleen naar hem toe, ook gewoon het thuisfront ligt me hier gevoeliger. Ik denk niet dat ik al ooit zo heb uitgekeken naar de komst van moeke en vake Het gaat gewoon echt fijn zijn terug vertrouwde mensen rond je te hebben die je al langer als één onozel maandje kennen.

Nuja, kennen doen ze me hier wel al hoor! Mijn teut is zelfs in het Engels even groot en soms ook even fout

Mijn project/thesis

Nu ik al in mijn derde Spaanse week zit, vind ik het maar eens tijd om jullie in te lichten over mijn dagelijks werk hier.

Ik zit dus op in het labo Micro-Elektronica op het Departement Industrial Science. Daar heb ik de FPGA Nexys2 van Digilent ter beschikkking. Het is vergelijkbaar met de FPGA van Xilinx aangezien de geïntegreerde IC eveneens een Spartan 3E is. Ik vind het bordje van Xilinx alleen wel net iets mooier

Op dat bordje moet ik de Picoblaze programmeren. Dit is een geïntegreerde microcontrollers op de FPGA. Ik heb al vaker met zo’n bordje gewerkt, maar dit was slechts enkel via VHDLcode. Om de microcontroller te kunnen programmeren, moet je toch nog wel heel wat meer doen. Er komt zelfs een code bij kijken die ik nog niet ken en ook niet bepaald gemakkelijk vind.

Momenteel lukt het me wel al om iets via de Picoblaze te laten lopen en dat vond ik na week 2 al een grote voorruitgang. Ik heb zelfs in DOS zitten knoeien en dat was echt al heel lang geleden. Gelukkig heb ik veel mensen rond me die me goed helpen, zowel in Spanje als in België.

De bedoeling is dat ik een code schrijf voor een rotary encoder. Deze encoder zit op een bord, samen met een motor, een optische sensor en een plaatje. De optische sensor neemt het begin en het einde van het plaatje waar. Hij beweegt namelijk horizontaal via de motor. De encoder moet dan het aantal toeren tellen zolang de sensor het plaatje waarneemt. Op die manier kan er dan berekent worden hoe lang het plaatje is.

Maar het blijft natuurlijk niet zo simpel. De code die ik via de Picoblaze zal schrijven moet multi-implementeerbaar zijn. Via een kleine wijziging in de VHDL file zou je de microcontroller aan eender welke peripheral moeten kunnen aansluiten. Het hele punt achter dit stuk vat ik zelf ook nog niet volledig. Momenteel is het dan ook belangrijker dat ik eerst een encoder kan ontwikkelen via de Picoblaze. Want met die nieuwe code, is dat toch niet ook weer niet zo vanzelfsprekend.

Ik zal morgen eens een foto trekken van de opstelling en hierbij posten.

Foto’s met vertraging (excuses):

In de Spaanse krant

Gisteren was het een bijeenkomst voor alle Erasmusstudenten aan de Universiteit in Vigo. Ook de krant, Faro de Vigo, was aanwezig. De reporter vroeg ons enkele dingen en trok een foto.

Vanochtend was ik toch wel benieuwd naar het artikel. En ja hoor, ik stond er zelfs voor meerdere regeltjes in! Dat is dan ook vooral omdat ik behoorlijk anders ben. Ik ben geen Poolse en ik studeer geen Taalkunde (philology). Als je op onderstaande link klikt,  vind je een pdf van het artikel als bewijs. Het is naturlijk Spaans, maar ik denk dat mijn stukje wel te begrijpen valt. Zo niet, laat het dan maar weten en dan zal ik het wel even vertalen.

Krantenartikel Faro de Vigo

Wist je dat…

… ik reeds in mijn tweede Spaanse week zit

… fuiven hier pas beginnen om 02.00

… studenten daarvoor te vinden zijn in de bars om shotjes (chupitos) te drinken

… ik zo een soort chupito geproefd heb en het straf spul is: 5j rum + koffie + suiker denk ik ongeveer

… ik de club met de beste mojitos reeds ontdekt heb

… studenten hier geen boekentas dragen maar een mapje met wat losse papieren en een pen in

… ik de verkeerde schoenen mee heb voor dit zonnig weer

… het gelukkig rebajas zijn en ik dus voor €5 een paar ballerina’s ga kopen

… het nog zeker zonnig blijft tot en met zaterdag

… alle auto’s die ouder zijn als een jaar minsten één deuk of schram hebben

… mijn berichtjes naar België maar 9cent kosten met mijn Spaanse telefoon!

… dit tarief lager ligt als het mijne in België zelf

… jullie wel best op mijn Belgisch nummer sturen aangezien dat geen verschil maakt

…ik straks mijn eerste was uit het wasmachine ga halen (dat gelukkig wel bij het appartement inbegrepen was)

… er hopelijk niets van kleur veranderd of gekrompen is

… we normaal volgende week onze internetaansluiting hebben

… we erover nadenken om carnaval te gaan vieren in een grote Spaanse stad

… je dus goed beloond wordt als je me dit weekend komt bezoeken

… er een kaarsenhoudertje in mijn pak Coroñita (Corona) zat

… ik hier keiveel fruit eet met al die fruitwinkels in de buurt

… de lamp op mijn slaapkamer stuk is

… het lamphoudertje verbrand is

… een nieuwe lamp/houder geen nieuw licht bracht

… we vanavond dus maar naar Adoracion, de huisbazin, bellen

… ik vorige zaterdag met de Polen naar het stadspark ben geweest

… je alle foto’s op facebook vind en hier eentje:

… ik nu ga eten en daarmee weer iets nieuws ga leren (ik pak namelijk gewoon altijd iets van de kaart en ik weet helemaal niet wat ik besteld heb totdat het voor mijn neus ligt )

Wat een week…

Deze stoten die ik deze eerste week heb meegemaakt kunnen al tellen voor een heel blogbericht. Dus actie!

Ik wou graag een Spaanse gsm zodat ik goedkoop contact kan hebben met mijn vrienden hier of zodat het me geen bom geld kost als ik de huisbaas voor iets nodig heb. Gsms kosten hier duidelijk geen geld dus ging ik binnen en vroeg of ik een gsm met simkaart kon kopen. De conversatie werd een mooie mengeling van Spaans en Engels, maar we begrepen elkaar. Voor €29 kon ik een gsm kopen die reeds €10 bevat om deze maand op te bellen en de volgende maanden €6. Daar kan je dus absoluut niet voor klagen! Maar toen kwam het probleem. Blijkbaar is mijn identiteitskaart hier niet “geldig” om een gsm te kopen. Ze moeten het nummer van mijn paspoort weten, maar dat heb ik niet. In Europa kan je perfect reizen zonder paspoort dusja… Het was gelukkig een hele vriendelijke mevrouw en ze gaf mij het wonderbaarlijke voorstel om mijn gsm op haar naam te zetten. Ik was dolgelukkig dat ze dat wou doen en toen ze wat gegevens aan het invullen was draaide ze zich om en zei: “You’re not a terrorist, are you?”. Ja daar sta je dan van uh… Ik zei: “No no, I’m just an Erasmus student that wants a Spanish phone. Ze geloofde me gelukkig toch en deed verder Ik ben echt blij met het ding, want deze service kost ook minder om naar België te smsen of te bellen!

Zoals bijna elke dag ben ik ’s avonds in de biblitheek te vinden aangezien we zelf nog geen internet hebben. Ik moet ook redelijk wat opzoekwerk doen dus ik kan mijn tijd hier goed besteden. Gisteren kwam er een man van rond de 40 voor me zitten om in een boek te lezen. Hij was al een tijdje aan het gapen en aan het tureluren naar mijn woordenboekje Nederlands-Spaans/Sp-Nl (waarvoor erg veel dank, Robin ). Opeens nam hij zijn gsm en begon te typen. Nadat dat gedaan was schoof hij zijn gsm door naar mij. Aangezien dit een bib is, mag je niet echt praten. Het was natuurlijk Spaans, maar ik begreep het. Hij vroeg of ik Spaans was. Ik typte “No, de Belgica” terug en dat begreep hij toch. Toen begon hij weer te typen. En het duurde langer. Ik was al een beetje aan het panikeren aangezien ik nu ook niet zoveel Spaans begrijp. En toch wist ik een beetje te verstaan wat hij vroeg. Hij wou namelijk iets met me gaan drinken! Met een vent van 40, ja dat zag ik niet echt zitten dus ik typte terug: “No, non hablo Espagnol”.  Hij dacht dat ik zijn bericht niet begreep en begon te doen alsof hij koffie dronk. Ik zei no, no comprendo. Waarop hij vroeg of ik Frans kon. En ja dat kan ik… Hij moest een beetje nadenken en na een tijdje kreeg ik een nieuw bericht: “Tu es très belle, vous voulez à café avec moi?” Ik typte trug “Pas du temps”, maar dat snapte hij precies toch niet. Dan vroeg hij: “Vous voulez aler au cinéma?”. Mja wat moet ik ingodsnaam in een Spaans gedubte filmzaal gaan doen?! Du ik zei no no en bleef maar schudden met mijn hoofd tot hij het eindelijk afbolde. Ondertussen was ik met Johan aan het chatten en die zijn plezier kon natuurlijk niet op aan de andere kant!

Zo zie je maar, er gaat geen dag voorbij of mijn mond is weeral open gevallen van één of andere verbazing

Maandag 23/02 en dinsdag 24/02 heb ik trouwens geen school. Als iemand nog interesse mocht hebben om een verlengd weekend af te komen dan mag je me dat zeker laten weten! Altijd welkom…

Nog eventjes een foto van mijn kamer op de Rua Urzaiz: